Wojna jako doświadczenie historyczne i źródło problematyki moralnej - konspekt.




REJESTRACJA WYDARZEŃ WRZEŚNIA '39 A) A. Słonimski: „Alarm"

  • reportaż z płonącej, nękanej hitlerowskimi nalotami stolicy
  • nerwowa, urywana narracja oddaje atmosferę tamtych chwil, ukazać grozę pierwszych dni wojny w Warszawie: „Ktoś biegnie po schodach. Trzasnęły gdzieś drzwi. (...) Krzyk jak strzęp krwawy. (...) Ruiny, gruzy, zwaliska ..."xxxii
  • strach i panikę wśród ludności cywilnej budzą odgłosy nadciągających niemieckich bombowców
  • ludzie są bezbronni, nie ma żadnego bezpiecznego schronienia, nigdzie nie można uciec
  • walka - obrona zagrożonej ojczyzny, ratowanie Polski „Ogłaszam alarm dla miasta Warszawy. Niech trwa !"xxxiii

B) W. Broniewski. „Żołnierz polski"

  • przygnębienie i rozpacz, wynikające z poniesionej klęski
  • obraz pełen smutku i rezygnacji - polski żołnierz jest rozbrojony, z czapki został mu tylko zdarty orzełek - chociaż walczył bohatersko, „bił się krwawo", nie miał żadnych szans: „Ze spuszczoną głową, powoli idzie żołnierz z niemieckiej niewoli (...) szedł z bagnetem na czołgi żelazne, ale przeszły, zdeptały na miazgę."xxxiv
  • żołnierz ma poczucie bezsilności i bezradności
  • jest bezdomny na „ziemi - matce" - czeka go tułaczy los

C) K.I. Gałczyński: „Pieśń o żołnierzach z Westerplatte"

  • hołd złożony bohaterskim żołnierzom, którym dane było bronić półwyspu, wchodzącego w skład portu w Gdańsku „W Gdańsku staliśmy jak mur, gwiżdżąc na szwabską armatę (...) Ach, to nic, że tak bolały rany, bo jakże słodko teraz iść na te niebiańskie polany."xxxv

WNIOSEK: Wojna:

  • wielkie straty w liczbie ludności i w budowlach
  • panuje wielka groza, strach, panika
  • polscy żołnierze są bezsilni wobec druzgocącej liczby przeciwników
  • walka - obrona zagrożonej ojczyzny, ratowanie Polski
  • zniszczenie mnóstwo domów - ludzie pozostają bezdomni i czeka ich tułaczka

 

Strony: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11

Komentarze

  • Jeszcze nie ma komentarzy.

Aby dodać komentarz, zaloguj się.
Jeżeli nie masz jeszcze swojego konta, utwórz je w kilka sekund.

Juliusz Słowacki

Juliusz SłowackiJuliusz Słowacki herbu Leliwa (ur. 4 września 1809 w Krzemieńcu, zm. 3 kwietnia 1849 w Paryżu) – jeden z najwybitniejszych poetów polskich doby romantyzmu, dramaturg i epistolograf. Obok Mickiewicza, Krasińskiego i Norwida określany dawniej jako jeden z tzw. Wieszczów Narodowych. Jako filozof był twórcą filozofii genezyjskiej (pneumatycznej), epizodycznie związany także z mesjanizmem polskim. Był też mistykiem.
Utwory Słowackiego, zgodnie z duchem epoki i ówczesną sytuacją narodu polskiego, podejmowały istotne problemy związane z walką narodowo-wyzwoleńczą, z przeszłością narodu i przyczynami niewoli, ale także uniwersalne tematy egzystencjalne. Jego twórczość wyróżniała się mistycyzmem, wspaniałym bogactwem wyobraźni, poetyckich przenośni i języka. Jako liryk zasłynął pieśniami odwołującymi się do orientu, źródeł ludowych i słowiańszczyzny. Był poetą nastrojów, mistrzem operowania słowem.
Obok Cypriana Kamila Norwida i Tadeusza Micińskiego uważany za największego z mistyków polskiej poezji. Miał zresztą (i opisał je w Raptularzu) doświadczenia mistyczne. Wywarł ogromny wpływ na późniejszych poetów Młodej Polski i Dwudziestolecia międzywojennego w Polsce, min. Antoniego Langego, Krzysztofa Kamila Baczyńskiego czy Jana Lechonia.
Źródło: Wikipedia


» Strona główna: Juliusz Słowacki

Szukaj

Rekomendacje

Subskrypcja

Chcesz być na bieżąco? Dodaj swój adres e-mail do newslettera!

Wpisz adres E-mail: