Kreacje poetów i sposoby ich realizacji od starożytności do współczesności - konspekt




III. RENESANS

W tej epoce należy wspomnieć przede wszystkim o Janie Kochanowskim. Stworzył on wzór artysty samotnego, obdarzonego talentem i szczerze oddanego pisaniu.

  • „Psałterz Dawidów"

    Poeta często zwraca się do muz z prośbą, o natchnienie i wskazanie tematu oraz właściwej drogi.

    * „Niezwykłym i nie lada piórem opatrzony"

    Poeta chwali dążenie do przemian świata i do tworzenia piękna. Docenia wartość swojej twórczości. Jest szczęśliwy, ze został obdarzony talentem poetyckim i może dać ludziom radość.

    Na wzór Horacego, poeta wierny w moc i trwałość własnej poezji, odczuwa dumę, ze jest artystą, budzi się do lotu:

    „Niezwykłym i nie lada piórem opatrzony polecę ..."

    Kochanowski jako pierwszy poczuł, że ma skrzydła i jest złożony z podwójnej natury: ludzkiej i ptasiej, śmiertelnej i nieśmiertelnej. Lot poety nad obrazami odległych krajów przyniesie mu sławę:

    „O mnie Moskwa i będą wiedzieć Tatarowie,

    I różnego mieszkańcy świata Anglikanie".ii

    Kochanowski rozważał w swojej twórczości antyczną teorię i wyobrażenia o sławie nieśmiertelnej, o nieśmiertelności poety, któremu sztuka miała zapewnić żywot wieczny.

  • „Pieśń X z ks. I"

    „Kto mi dał skrzydła,

    Kto mię odział w pióry

    I tak wysoko postawił"iii

    Kochanowski umieścił w tym utworze łabędzia szybującego ku górze, jako symbol, wyrażający boską potęgę tworzenia. Geniusz twórcy dał mu możliwość obcowania ze zmarłymi władcami i wojownikami.

    Kochanowski także we fraszkach pisał o sobie, jak o poecie

  • „Ku muzom"

    „Proszę niech ze mną zaraz me rymy nie giną,

    Ale kiedy ja umrę, ony niechaj słyną!"iv

    Poeta prosi muzy o łaskawą opiekę, natchnienie i pamięć przyszłych pokoleń. Wyraża swą wiarę w moc poezji i wyznaje, że pragnie służyć jej w nadziei.

  • „Na fraszki"

    „Wy tedy, co kto lubi, moi towarzysze.

    Rajcie, grajcie, miłujcie - Jan fraszki niech pisze".v

    W sposób humorystyczny poeta wyjaśnia, w jakim celu pisze się piórem. Uważa, ze jest to lepsze niż „pijaństwo zbytnie", które „zdrowiu szkodzi".

    W trenach Kochanowski tworzy obraz poety, jako tego, który musi opiekować zmarłych.

Strony: 1 2 3 4 5 6 7 8

Komentarze

  • Jeszcze nie ma komentarzy.

Aby dodać komentarz, zaloguj się.
Jeżeli nie masz jeszcze swojego konta, utwórz je w kilka sekund.

Juliusz Słowacki

Juliusz SłowackiJuliusz Słowacki herbu Leliwa (ur. 4 września 1809 w Krzemieńcu, zm. 3 kwietnia 1849 w Paryżu) – jeden z najwybitniejszych poetów polskich doby romantyzmu, dramaturg i epistolograf. Obok Mickiewicza, Krasińskiego i Norwida określany dawniej jako jeden z tzw. Wieszczów Narodowych. Jako filozof był twórcą filozofii genezyjskiej (pneumatycznej), epizodycznie związany także z mesjanizmem polskim. Był też mistykiem.
Utwory Słowackiego, zgodnie z duchem epoki i ówczesną sytuacją narodu polskiego, podejmowały istotne problemy związane z walką narodowo-wyzwoleńczą, z przeszłością narodu i przyczynami niewoli, ale także uniwersalne tematy egzystencjalne. Jego twórczość wyróżniała się mistycyzmem, wspaniałym bogactwem wyobraźni, poetyckich przenośni i języka. Jako liryk zasłynął pieśniami odwołującymi się do orientu, źródeł ludowych i słowiańszczyzny. Był poetą nastrojów, mistrzem operowania słowem.
Obok Cypriana Kamila Norwida i Tadeusza Micińskiego uważany za największego z mistyków polskiej poezji. Miał zresztą (i opisał je w Raptularzu) doświadczenia mistyczne. Wywarł ogromny wpływ na późniejszych poetów Młodej Polski i Dwudziestolecia międzywojennego w Polsce, min. Antoniego Langego, Krzysztofa Kamila Baczyńskiego czy Jana Lechonia.
Źródło: Wikipedia


» Strona główna: Juliusz Słowacki

Szukaj

Rekomendacje

Subskrypcja

Chcesz być na bieżąco? Dodaj swój adres e-mail do newslettera!

Wpisz adres E-mail: