Koncepcja poety i poezji w romantyzmie - konspekt




Słowacki żali się na brak odbiorców i brak zrozumienia jego poezji przez współczesnych mu słuchaczy. Próżno słowa wyrzuca, jest niedoceniony i samotny. Twierdzi, iż przez słowa wyraża istotę cierpienia - jest to poezja zaangażowana w sprawy Polaków.

  • „Gdy zechcę kochać - ja mu dam łabędzie

    Głosy, ażeby miłość swoją śpiewał;

    Kiedy kląć zechce - przeze mnie kląć będzie;

    Gdy zechce płonąć - ja będę rozgrzewał;

    Ja go powiodę, gdzie Bóg - w bezmiar - wszędzie.

    W me imię będzie krew i łzy wylewał.

    Moja chorągiew go nigdy nie zdradzi,

    W dzień jako słońce, w noc jak żar prowadzi."

Poeta mówi, ze poprzez swoją poezję będzie przekazywał uczucia ludu, będzie zachęcał do walki, pisał o miłości, aż w końcu będzie tak wielki, że stanie się głównym przywódcą ideowym.

  • „Testament mój"

    - „Lecz wy, coście mnie znali, w podaniach przekażcie,

    Żem dla ojczyzny sterał moje lata młode,

    A póki okręt walczył - siedziałem na maszcie,

    A gdy tonął - z okrętem poszedłem pod wodę ..."

Poeta stwierdza, iż ze swoją poezją szedł zawsze u boku ojczyzny. Był z nią zarówno w chwilach upadku, jak i świetności. Zawsze walczył o ojczyzną nawołując swoja poezją do działania.

  • „Lecz zaklinam, niech żywi nie tracą nadziei

    I przed narodem niosą oświaty kaganiec;

    A kiedy trzeba - na śmierć idą po kolei.

    Jak kamienie przez Boga rzucane na szaniec ! ..."

Poeta poprzez swoją poezję nawołuje do postawy czujnej, zaangażowanej w sprawy narodu. Stwierdza, iż Polacy muszą się poświęcić i zjednoczyć, aby wspólnie walczyć o ojczyznę, bez względu na to, czy zginą, czy nie. Poezja tutaj nawołuje do działania.

  • „Jednak zostanie po mnie ta siła fatalna,

    Co mi żywcem na nic ... tylko czoło zdobi;

    Lecz po śmierci was będzie gniotła niewidzialna,

    Aż was zjadacze chleba w aniołów przerobi."

Poeta wierzy, że dopiero po jego śmierci nastąpią czasy, gdy ludzie docenią jego poezję, która ma za zadanie zbawienie ludzi i ich przeminę na lepszych. Śmierć nie jest dla poety problemem, gdyż czuje on, że jego poezja będzie żyć wiecznie i dotrze do wszystkich. Dzięki niej naród odrodzi się duchowo i stanie się lepszym.

Strony: 1 2 3 4 5 6 7 8 9

Powiązane kategorie

» Dziady
» Adam Mickiewicz
» Juliusz Słowacki
» Zygmunt Krasiński

Komentarze

  • Jeszcze nie ma komentarzy.

Aby dodać komentarz, zaloguj się.
Jeżeli nie masz jeszcze swojego konta, utwórz je w kilka sekund.

Juliusz Słowacki

Juliusz SłowackiJuliusz Słowacki herbu Leliwa (ur. 4 września 1809 w Krzemieńcu, zm. 3 kwietnia 1849 w Paryżu) – jeden z najwybitniejszych poetów polskich doby romantyzmu, dramaturg i epistolograf. Obok Mickiewicza, Krasińskiego i Norwida określany dawniej jako jeden z tzw. Wieszczów Narodowych. Jako filozof był twórcą filozofii genezyjskiej (pneumatycznej), epizodycznie związany także z mesjanizmem polskim. Był też mistykiem.
Utwory Słowackiego, zgodnie z duchem epoki i ówczesną sytuacją narodu polskiego, podejmowały istotne problemy związane z walką narodowo-wyzwoleńczą, z przeszłością narodu i przyczynami niewoli, ale także uniwersalne tematy egzystencjalne. Jego twórczość wyróżniała się mistycyzmem, wspaniałym bogactwem wyobraźni, poetyckich przenośni i języka. Jako liryk zasłynął pieśniami odwołującymi się do orientu, źródeł ludowych i słowiańszczyzny. Był poetą nastrojów, mistrzem operowania słowem.
Obok Cypriana Kamila Norwida i Tadeusza Micińskiego uważany za największego z mistyków polskiej poezji. Miał zresztą (i opisał je w Raptularzu) doświadczenia mistyczne. Wywarł ogromny wpływ na późniejszych poetów Młodej Polski i Dwudziestolecia międzywojennego w Polsce, min. Antoniego Langego, Krzysztofa Kamila Baczyńskiego czy Jana Lechonia.
Źródło: Wikipedia


» Strona główna: Juliusz Słowacki

Szukaj

Rekomendacje

Subskrypcja

Chcesz być na bieżąco? Dodaj swój adres e-mail do newslettera!

Wpisz adres E-mail: